आणि मी positive झाले......

 १९ ऑगस्टची सकाळ ... कालची रात्र कशीबशी संपवून उजाडलेली ... स्मिताशी फोनवर बोलत होते... अग गणेशोत्सवात कोरोनाविषयक व्याख्यान द्यायचे आहे , देशील का ? मला मध्येच तोडत ती म्हणाली ... तुझा आवाज इतका दमलेला का ग ? आता तिच्यातली डॉक्टर बोलायला लागली ... तुला दीड दोन दिवस ताप वगैरे होता , ठीक आहे पण त्याने इतकी energy जात नाही बरं का ...

आणि मी १३ ऑगस्टपासूनचा सगळा पट आठवू लागले. सतत तिच्याच विश्वात , संगीतात रमणारी माझी लेक ... सिद्धी अचानक तापली. क्रोसिन देऊन झोपवले तिला. दुसऱ्या दिवशी १४ तारखेला परिचित डॉक्टर मेधा देवळेकर यांना फोन केला. त्यांनी फोनवर सर्व व्यवस्थित चौकशी करून , history जाणून घेऊन ताबडतोब आयुर्वेदिक पुड्या पाठवल्या. पूर्ण दिवस पोरगी झोपून आणि मी विचारात बुडून. माझ्या आईने लगेच दृष्ट वगैरे काढ असे घरगुती सल्ले दिले. ते ही केले आणि अहो आश्चर्यम... १५ ला संध्याकाळी ही बया ओके वाटली. कशाचा का होईना गुण आला या समाधानात मी असतानाच १६ ऑगस्टला दुपारी जेवणानंतर मी आडवी. पुन्हा मेधाताईंना फोन.. गोळ्या-पुड्यांचा मारा... आणि हलकेसे सूतोवाच .... टेस्ट करून घेतेस का ?

१७ तारखेला मी बरीच बरी झाले. १८ तारीख तर अगदी नेहमीसारखी गेली आणि अचानक संध्याकाळी मला दम लागायला लागला. अगदी ६-७ मजले चढून गेल्यावर लागतो तसा. एव्हाना थोडंसं काही वाटलं तरी मेधाताईंना फोन हे ठरलेलं होतंच. सुदैवाने सिद्धीला ताप आल्या आल्या माझ्या दिरांनी ऑक्सिमीटर आणून दिले होतेच. त्यावर तपासले असता माझी ऑक्सिजन पातळी खालावते आहे आणि सिद्धीचे पल्स खूप हलत आहेत असे जाणवले. मेधाताई म्हणाल्या ... काळजी करू नकोस पण उद्या जरा निर्णय घेऊया का बघ. रात्री डोक्यात विचारांचे काहूर... कशीबशी रात्र संपवली.

सकाळीच मैत्रीण पूर्वा ... जिने मागच्याच महिन्यात ही लढाई जिंकली होती तिला फोन करून सगळी चौकशी केली. आत्ता या डॉक्टर मैत्रिणीशी बोलताना सगळं आठवलं. टेस्ट करायला जायचंच हा कौल मनाने दिला. लेकीला सांगितले , आवर पटकन .. आपण निघतोय. पटकन मंजूला (जाऊ) फोन केला आणि आम्ही दोघी तालेरा हॉस्पिटलमध्ये जाऊन धडकलो.

एकदा मनाची तयारी असली की सगळ्या गोष्टी खूप सोप्प्या होतात. आमचं तसंच झालं. तिथली अगदी व्यवस्थित असलेली सिस्टिम आम्हाला खूपच भावली. Swab टेस्ट झाली. आमचे ७४ , ७५ नंबर होते. तुम्ही घरी जा असे सांगण्यात आले. आमची टेस्ट negative.. हा आम्ही सोयीने घेतलेला अर्थ. पण इतकी छान सोय , हा अनुभव कुठेतरी नोंदवू म्हणून तिथल्या डॉक्टरांना भेटलो. डॉ. प्रतिमा .. मोठी गोड मुलगी. प्लीज तुम्ही बसा ना , खूप छान वाटलं तुम्ही appreciate केलंत ते वगैरे बोलत होती. बोलता बोलता पटकन म्हणाली मॅम तुम्ही positive आहात बरं का ! मी लगेच सिद्धीचे विचारले तर तीही positive. 

पटकन मेधाताईंना फोन लावला. दोघीही positive आहोत. सोसायटीच्या ,शाळेच्या ग्रुपवर पोस्ट केले आणि जवळच्या लोकांना फोन करून सांगितले. सगळ्यात आधी नवऱ्याला फोन केला... अरे आम्ही दोघी positive आहोत. त्याचे हसत हसत उत्तर ... अग तुमचा दोघींचा स्वभाव , सगळं आयुष्य सकारात्मकतेने भरून उरले आहे त्यात या positive टेस्टची भर... आणि माझं मन पिसासारखं हलकं झालं. आता मी ह्या कोरोनाशी लढायला सज्ज झाले होते.. होय मी कोरोना positive झाले होते.

क्रमशः .........